ფილმი, რომელიც ყველა მასწავლებელმა უნდა ნახოს

გიფიქრიათ იმაზე, რა არის თქვენი პროფესიული საქმიანობის მთავარი მოტივაცია, ამოჩემებული მიზანი, რასაც ყოველდღურად მიყავხართ სამსახურში? მიზანი, რომლისკენ სწრაფვაც ძალებით გავსებთ, რათა იბრძოლოთ სხვისი ბედნიერებისათვის, საკუთარი თავისა და ნებისყოფისათვის. შეიძლება გიფიქრიათ, შეიძლება რამდენიმე ისტორიაც მოყვეთ, როცა თქვენ  საკუთარი ინტერესი და პირადი ცხოვრებაც კი ამ მიზნისაკენ მიმართეთ და ვერ შეგაჩერათ ვერაფერმა.

რა ვიცი… იქნებ, გიფიქრიათ.

მინდა, კითხვა ცოტა ხნით შეწყვიტოთ და ამ რამდენიმე საკითხზე მკაცრად დაკითხოთ საკუთარი თავი. მოსაზრებები კარგად დაიმახსოვროთ და შემდეგ ისევ განაგრძოთ კითხვა.

რიჩარდ ლაგრავენესის რეალურ ამბავზე შექმნილი ფილმი „მშვიდობის მწერლები“ ვნახე და აგერ უკვე მესამე დღეა თავს ვერ ვაღწევ შესავალში დასმულ კითხვებს. მიხვდით, ალბათ, რომ ფილმის შთაბეჭდილებების ქვეშ ვარ. ჩემის აზრით, ეს ფილმი ყველა მასწავლებლმა უნდა ნახოს.

ორი რჩევა მაქვს, რომელთაგან შეგიძლიათ ერთი შეარჩიოთ. პირველი – ჯერ ნახოთ ფილმი და შემდეგ წაიკითხოთ წინამდებარე პოსტი. (ამ გზას თუ დაადგებით, წესით, კითხვა აქ უნდა შეწყვიტოთ.) მეორე- წაიკითხოთ პოსტი ბოლომდე და შემდეგ ფილმი ნახოთ, ოღონდ, ამ შემთხვევაში, ფილმის ნახვის შემდეგ, ისევ თუ გადაიკითხავთ და თქვენს აზრსაც გამოთქვავთ, მადლიერი დაგრჩებით. განსაკუთრებით, მასწავლებლები ნუ იქნებით გულგრილნი. მოკლედ, არჩევანი თქვენთვის მომინდია.

ფილმის კინემატოგრაფიულ განხილვას არ შევუდგები. საამისოდ არც შესაბამისი კომპეტნცია გამაჩნია და მითუმეტეს, არც პრეტენზია. ისე კი, აქაც მაქვს ჩემი შეხედულებები და აქა-იქ შენიშვნებიც. თუმცა, ეს ახლა იქით გადავდოთ.

ფილმი ინგლისური ენის დამწყებ მასწავლებელზეა, რომელიც, პირველ რიგში, იმით მხიბლავს, რომ მას თავიდანვე სწორად აქვს ჩამოყალიბებული მომავალი საქმიანობის მოტივაცია და ზუსტად იცის რისი მიღწევა სურს – მას სურს დაეხმაროს მოსწავლეებს. სწორედ ამიტომ არ უშინდება სკოლის ადმინისტარაციის მიერ მისი მომავალი კალსის ნეგატიურ დახასიათებას.

ფილმში კარგად არის გადმოცეული ის სირთულეები, რაც ახალგაზრდა, გამოუცდელ ერინ ბროუს ხვდება პედაგოგიური საქმიანობის დასაწყისში და აქვე კარგად ჩანს მისი აღმზრდელობითი სტრატეგია, რითაც ის არსებულ სირთულეებს უპირისპირდება.

წარუმატებელი და თითქმის არშემდგარი გაკვეთილების შემდეგ ერინი იწყებს მოსწავლეების დაბალი მოტივაციის, მოზარდებში საკუთარი მომავლისა და შესაძლო წარმატებისადმი სკეპტიკური განწყობის, კლასელებს შორის დანგრეული ურთიერთობების მიზეზების ძიებას. ალბათ, დამეთანხმებით, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია სოციალური გარემო, ის ატმოსფერო, სადაც არა მხოლოდ სწავლება გვიწევს, არამედ თავად მოზარდების პიროვნული ფორმირების პროცესი მიდის.

ძალიან კარგად ესმის ეს ახალგაზრდა მასწავლებელს, რომ თუ ის ემოციურად მშვიდ და კომფორტულ გარემოს არ შექმნის, ზედმეტი იქნება საგანმანათლებლო მიზნების წარმატებაზე საუბარი.

ერინი არსებულ პრობლემებში გარკვევას მოსწავლეების პირად ცხოვრებაში გარკვევით იწყებს. ის ამას  არა პირადი საუბრების საშუალებით, არამედ ინტერაქტიული მეთოდებით ცდილობს. ხშირად პროვოცირების ხერხებსაც მიმართავს, სადაც მოსწავლეები პირდაპირ გამოხატავენ მათ შეხედულებებს, სტერეოტიპებს, რის შემდეგაც იოლი ხდება პრობლემებში გარკვევა. მაგალითად რატომ არჩევს ერინი საგაკვეთილო თემად მაინც და მაინც „2Pac”-ის სიმღერას? სწორედ ამ დროს იკვეთება არსებული კონფლიქტების რასისტული ფესვები, როცა მომღერლის მიმართ დამოკიდებულება თეთრ და შავკანიან მოსწავლეებს შორის იყოფა, მხლოდ იმიტომ, რომ “2Pac”-ი შავკანიანი მომღერალი იყო. ეს კლასში დაპირისპირების მიზეზიც კი ხდება.

ამ მხრივ, საინტერესოა ასევე ინტერაქტიული თამშის – „წითელი ზოლი“-ის ეპიზოდიც. ამ თამაშის შემდეგ ერინ ბროუნი უკვე ნათლად ხედავს არსებულებული პრობლემების მიზეზებს, იმას თუ როგორი რთული პირადი ცხოვრების ფონზე უწევთ მოზარდებს განათლების მიღება და როგორი მძიმე შთაბეჭდილებების ქვეშ არიან, რა საფუძვლები ქონდა მათ კრიმინალურ მისწრაფებებს.

ამის შემდეგ კარგად ჩანს ინგლისური ენის მასწავლებლის გონივრული და სწორად გათვლილი ნაბიჯები, რაც საბოლოოდ ერთი მიზნისაკენ მიმართულ სტრატეგიად იკვრება -დაარწმუნოს საკუთარი მოსწავლეები მათ შესაძლებლობებსა და წარამტებაში. საამისოდ კი, შექმნას თბილი და კონფლიქტებისაგან თავისუფალი სასწავლო გარემო.

ასე, რომ ფილმის მთავარი გმირისათვის უკვე ნათელი ხდება ის საჭიროებები, რაც მოზარდებისთვის სასიცოცხლოა, თუმცა, ის მათ პრობლემებში გარკვევას  გარკვეული იდეოლოგიით იწყებს. სწორედ ამ მიზანს ემსახურება კლასის „ტოლერანტობის მუზეუმში“ სტუმრობა, იმ ადამიანებთან შეხვედრები და მათი ნამდვილი ისტორიების მოსმენა, რომლებიც ანტისემიტიზმსა და რასისტულ პოლიტიკას გადაურჩნენ. აქ მასწავლებელი ცდილობს, მოსწავლეებს ცოცხალი მაგალითებით დაანახოს რასიზმის შედეგად წარმოქმნილი აგრესიის შედეგები, რაც სწორედ მათი გათიშულობის ერთ-ერთი  მიზეზია. თუ დაუკვირდებით, ერინის მიერ კლასში განხორციელებულ ყველა აქტივობას კონკრეტული მიზანი უდევს საფუძვლად.

ერინ ბროუნი თავდაპირველად ფრთხილობს,  მოსწავლეებს გულახდილად საუბარი მოსთხოვოს მათი ცხოვრებისეული თავგადავლების შესახებ. სწორედ ამ მიზნით, ის მათ სთავაზობს დღიურის წარმოებას, სადაც ყოველდღიურად დაწერენ მათი შთაბეჭდილებების, ემოციებისა და საერთოდ, განვლილი ცხოვრების შესახებ. გამაოცა იმან, რომ არც ერთი მოსწავლე არ ამბობს აღნიშნულ დავალებაზე უარს. ცხადი ხდება, რომ მათ მსმენელი სწირდებათ, ვისაც ენდობიან.

ვფიქრობ, მოსწავლეების დარწმუნება, შემდეგ კონკრეტული ალტერნატიული ცხოვრებისეული გზების ჩვენება და არჩევანის წინაშე დაყენება, თითქმის გამარჯვებაა. სწორედ ამ დროს ჩნდება მათთვის გმირების, თანამოაზრეებისა და მხარდამჭერის აუცილებლობლის საკითხი. როდესაც ცხოვრების, აზროვნების წესის შეცვლა და გამარჯვება გინდა, ამ გზაზე მეგზური გჭირდება თანამეინახედ.

ასე ამზადებს ერინ ბროუნი მოსწავლეებს „ანა ფრანკის დღიურების“ წასაკითხად. კიდევ ერთი გმირი რეალური  ცხოვრებიდან, რომელიც მოსწავლეების გაოცებას იწვევს და კიდევ უფრო ამძაფრებს ემოციებს  მათი განვლილი ცხოვრებისა და შეხედულებების მიმართ, ცხოვრების, რაც საბოლოოდ ერთ წიგნად შეკრეს, სათითაოდ, ყველა მოსწავლის მიერ შედგენილი ყოველდღიური ჩანაწერების მიხედვით. ასე შიქმნა „მსვიდობის დღიურები“.

ფილმი, მისი მთავარი პერსონაჟის მაგალითზე, ნათლად აჩვენებს, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია საკუთარ შესაძლებლობებისა და ინტერესების შესაბამისად, სწორად შერჩეული პროფესია. არა მხოლოდ ცარიელი ენთუზიაზმი, არამედ ნათლად გამოკვეთილი მიზანი. უბრალოდ, პასუხი მარტივ კითხვაზე – რისი მიღწევა მსურს?  ეს კიდევ უფრო მნიშვნელოვანია მასწავლებლის პროფესიისათვის.

ერინის თანმიმდევრული, მოსწავლეების შესაძლებლობებისა და განწყობის შესაბამისი სტრატეგიის შედეგი იყო სწორედ ის, რომ მათ სხვანაირად ფიქრი დაიწყეს, ცხოვრების შეცვლა გადაწყვიტეს და დარწმუნდნენ იმაში, რომ შანსი მათაც აქვთ იყვნენ ბედნიერები. ფილმში ნათლად ჩანს, რომ მასწავლებელი არა გამზადებული თეორიებით, არამედ ძიების, ზოგჯერ წარუმატებელი ნაბიჯების შედეგად, შეუპოვრად მიდის დასახულ მიზნამდე. ეს კი, რთული, თუმცა საინტერესო პროცესია. საინტერესო მხოლოდ მათთვის, ვისაც მასწავლებლობა გაცნობიერებულად და შეგნებულად სურს.

გზა ყველა ბავშვის გულამდე მიდის, მთავარია დაინახო, რომ მზე ყველას გულში იმალება.

არასოდეს დამავიწყდება ემოცია, რაც ჩემში ერთ-ერთი პერსონაჟის, ყველაზე პასიური მოსწავლის სიტყვებმა გამოიწვია – „როდესაც კლასში შემოვდივარ, მე სახლში ვარ!“

რატომ “მშვიდობის მწერლები”? ამას ფილმის ნახვის შემდეგ გაიგებთ. დასასრულს კი, გთავაზობთ ფილმის საუნდტრეკს.

Advertisements

7 thoughts on “ფილმი, რომელიც ყველა მასწავლებელმა უნდა ნახოს

  1. მე მაქვს ეს ფილმიი ნანახი, რა თქმა უნდა მასწავლებლის თვალით ვერ ვუყურებ მაგრამ იმას ნამდვილად მივხვდი თუ რამდენად დიდი როლი აკისრია მასწავლებელს, მოსწავლის განვითარებაში, მოტივაციის აამააღლებაში და კიდევ უამრავ სხვა უნარის გამომუშავებაში.

  2. მიშა ამ პოსტმა ძალიან დამაინტერესა. თუმცა ფილმი ქართულად ვერ ვნახე. თუ გაქვს ქართული თარგმანით, გთხოვ ლინკი დადე

დატოვე კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s